Bu gece gökyüzünü seyrediyorum. Işıl ışıl binlerce yıldız, binlerce aydınlık. Meğer ne çok aydınlıklar varmış. Ben bu aydınlıklara ulaştım mı? Ulaşamadım mı? Bilmiyorum.
İnsanın hayalleri çok ise hangi birine ulaşacaksın ama benim öyle çok hayallerimde yoktu. Şimdi ise hepsine boş verdim, artık kardeşlik üzerine düşünüyorum. Suriye'den tut, ta Afrika’nın ortalarına kadar. Ne kadar yoksul, yetim, aç varsa onları düşünüyorum. Oturduğum sandalye bana batıyor. Yediğim yemekler, giydiğim elbiseler bana batıyor. Artık hepsinden nefret ediyorum ve dünyadaki bu halimizin, ahiretteki hesabın sonunu düşünüyorum, artık hayallerim bundan ibaret.
Bu zengin-fakir farkı biter mi? Darlık içinde yaşayanla, bolluk içinde yaşayanın uçurumları biter mi? Şımarık pisliklerle of of diyenlerin arasındaki yol daralır mı? Hiç sanmıyorum. Cebi dolu olan insanlar bir başka âlem, boş olanlar bir başka âlem.
Çözüm var mı? Artık ok yaydan çıkmış, geri dönmez, kıyamete kadar böyle gideceğiz, ümitsizlik bize göre değil ama bu insanlara bir şey anlatamayız. Sen kendini yırtsan da, telefondan gelen bir yanlış, yalan seni bir an da sıfıra düşürüyor. O yalan ve yanlışları doğru sanan ve inanan insanlar, okuyan-araştıran insanlardan fazla.
Yeni dünyayı aptallar zapt etti, bayrak onlarda.
Kalın sağlıcakla.
