Kapıyı çalan benim
Kapıları birer birer
Gözünüze görünemem
Göze görünmez ölüler
Hiroşima'da öleli
Oluyor bir on yıl kadar
Yedi yaşında bir kızım
Büyümez ölü çocuklar
Saçlarım tutuştu önce
Gözlerim yandı kavruldu
Bir avuç kül oluverdim
Külüm havaya savruldu
Benim sizden kendim için
Hiçbir şey istediğim yok
Şeker bile yiyemez ki
Kağıt gibi yanan çocuk
Çalıyorum kapınızı
Teyze amca bir imza ver
Çocuklar öldürülmesin
Şeker de yiyebilsinler
Nazım Hikmet - 1956
Çocukların ölümü büyük şairi çok üzmüş belli, o bir insandı, o bir Türk’tü, o bir vatan şairiydi, savaşa karşı, yoksulluğa karşı büyük mücadeleler verdi.
Hürriyet onun rüyasıydı ama hala gerçekleşmedi çünkü at gözlüklü insanlar, sağdan olsun soldan olsun bunu anlayamadılar.
İnsanlık birbirini anlamıyor, devletler birbirini anlamıyor, bende bir şey anlamıyorum! Bu dünyada insanca, kardeşçe yaşamak varken bu kin, bu kavga niye?
Bir şey daha anlamıyorum bir karış toprak için çocuklar ölüyor, insanlık ölüyor, dünya derin uykuda. Dünya insanlığı hayvanlaştı diyemem çünkü hiçbir canlı bunu yapamaz. Benim içim yanıyor, içi yanmayanlara yuh olsun.
Kalın sağlıcakla.
