1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü, yalnızca bir gün hatırlanmayı değil; her gün anımsanmayı hak eden, çok daha derin anlamlar taşıyan bir gündür aslında… Alın terinin değerini bilen; gecesini gündüzüne katan; bazen görünmeyen, ama bir sofranın bereketini, bir fabrikanın çarklarının dönmesini, bir çocuğun güvenle uyumasını, bir kentin ışıklarla aydınlanmasını sağlayan hayatımızın her anında olan emekçilerin günüdür bugün. Yalnızca bir takvim yaprağı değil; hak, adalet, eşitlik ve birlik için verilen mücadelenin simgesidir. Sadece işçilerin değil; emeğiyle yaşamı var eden herkesin onur günüdür bugün.
O yüzdendir, bu günü yalnızca bir güne sığdırmak istemeyişleri… O yüzdendir, emeklerinin karşılığının bir yıl boyunca hatırlanmasını istemeleri… Çünkü çoğu zaman görünmeseler de, onlar her zaman gizli kahramanlar olarak sessizce hedefe yürürler. Ve yarınları daha adil, daha eşit, daha umutlu kılacak olan; yine onların emeği, inancı ve birliğidir. Bu sebeple işçiler emeğinin karşılığını alabildiği ve güvenle çalışabildiği iş yerlerinde, çocuklar ise okullarda yer edinmelidir. Emeği istismar edilen tüm çocuklar da bu günde hatırlanmalı. Henüz oyun çağında, kalem tutması gereken ellerin ağır iş aletleriyle yaralandığı bir dünya, kimsenin gurur duyabileceği bir yer olamaz. Ne yazık ki bugün, 2024 TÜİK verilerine göre, Türkiye'de 15-17 yaş grubundaki çocukların iş gücüne katılma oranı yüzde 25. 2025 yılı başından bu yana tespit edilen çocuk işçi ölümleri ise 19.
Bu utanç tablosunu değiştirebilmemizin tek yolu; çocukların iş yerlerinde değil, okullarda, oyun alanlarında, hayal kurabilecekleri özgür bir dünyada yaşamalarını sağlamak.
Bugün onlara teşekkür etme günü.
Görünmeyeni görmek, duyulmayanı duymak, hak edileni teslim etme günüdür.
Çünkü gerçek bir kutlama, hatırlamakla değil; sahip çıkmakla, her gün değer vermekle olur.
Nice 1 Mayıslara; emeğin değer gördüğü, insanın kıymet bulduğu bir gelecekte…
Sağlıcakla kalın,
Gamze Eğlengül Efe