Takvimler 6 Şubat 2023’ü gösteriyordu. Sabaha karşı saat 04.17’de Türkiye bir kez daha felaket haberi ile sarsılmıştı. Ama bu kez oluşan felaket şu ana kadar görülmüş ve yaşanmış olan acıların en büyüğüydü. Kahramanmaraş merkezli depremde 10 ilimiz neredeyse yok olma derecesine geldi. Yüz binlerce ailenin ocağı söndü. Depremin üzerinden tam bir yıl geçti. Deprem unutuldu, ya depremi yaşayanlar, ailesinden birilerini kaybedenler 6 Şubat’ı unuttu mu? Hiç sanmıyorum.
Sakaryalı ‘en iyi biz sizi anlarız’ diye. Depremzedelerin yanında olmak için seferber oldu. 99 depremini yaşayan Sakarya’dan hiç ders çıkarmadan devam ettik yaşamımıza ve 1 sene önce de Kahramanmaraş, kaybedilen canlar peki ders çıkaracak mıyız? Hiç sanmıyorum. Biz millet olarak çok unutkanız bunu da unutacağız ama unutmayan o acıları yaşayanlar olacak.
Ölenlere Allah’tan rahmet, yakınlarını kaybedenlere başsağlığı ve sabır, yaralananlara da geçmiş olsun diliyorum. Yüreklerimiz yandı.
Depremden öğreneceğimiz, kulak çok şey var ama yapmıyoruz. Bilim insanlarını dinlemiyoruz, rant için sadece oy kaygısı yüzünden imara açılmayacak yerleri imara açıyoruz, kentsel dönüşüm yapmıyoruz.
Türkiye deprem riski yüksek bir ülke... Daha önce de bu acıları yaşadık... Bir ulus, çektiği acılardan ders almazsa aynı acıları defalarca çeker. Bizim yönetimlerin hatası budur. Ülkemizi uzun yıllardan beri “Ölen ölür, kalan sağlar bizimdir!” zihniyetindeki siyasetçiler yönetiyor... 20 yıldır, 40 yıldır, 50 yıldır hangi tedbirler alındı bugüne kadar, hiçbir tedbir alınmadı.
Olan yine canlara, ailelere oldu, yarım kalan hayaller, umutlar, aşklar, hayatlara oldu.
Evet, deprem ile yaşamayı öğrenmeliyiz ama sadece dua ederek değil. Kentsel dönüşüme önem vererek, sırf para kazanmak için zemin sıvılaşması olan yerlere imar vererek değil.
Kısacası canları satarak depreme hazırlıklı olamayız.