Resmi kurumların ihalelerine girip kazanan ve daha sonra çırpınan orta ölçekli iş insanları.
Son yıllardaki ekonomik krizler her kesimi etkilediği gibi resmi kurumlara iş üreten kesimi de bayağı etkiliyor ve bir çoğunun iflasına sebep oluyor. Piyasa darlığından dolayı üretilecek işe sahip olabilmek için bayağı bir kırım ile uhtesinde kalıyor. Gerekli teminatlar, araç gereç ve malzeme temin edilerek büyük bir haz ile işbaşı yapılıyor. Şehrin her tarafındaki billboardlara devasa ilanlar ve övünçler.
Her projede olduğu gibi hızlı bir başlangıç, yıkımlar vesaire bizleri tamam bu ihale hızlı bitecek dercesine umutlandırıyor. Belli bir süre sonra iş insanının kendi imkanları tükenme noktasına geldiğinde işler yavaşlıyor ve duruyor.
Başlayıp bitirilmeyen, beton yığını ve çürümeye terk edilmiş demir yığınlarını görmek mümkün.
Öncelikle bizim şehrimizde ziyadesiyle bu örnekleri rastlamak mümkün.
Kamu hangi yatırma başlamışsa ki bizde kıt sayıda yatırımdan söz ediyorum, çürümeye terk edilmiş manzaralar.
İhaleler hangi bilindik ve kabul görmüş krıter üzerinden yapılır, bunu anlamak mümkün değil.
Sonuçları üzerinden anlaşılıyor ki günü kurtarmak, kamuoyunda kısa sürel, algı oluşturmak. Maksat projenin sonlandırılması değil.
Yaptığı hakkediş bedelini alamayan iş insanı işi durdurma yoluna gidiyor ki başka çaresi yok.
Neden taahhütler yerine getirilmez.
Burda ahbab çavuş ilişkisi mi devreye girer yoksa Rant’mı?
Yoksa ihaleler liyakatsız kişilere mi veriliyor?
Her ne sebep ile olursa olsun ceremesini vatandaş çekiyor.
Ödeneklerin zamanında verilmeyişinin sebebi nedir?
Bu yurtta yüksek montanlı ihale alıp , kredi kullanıp birde vergisi silinen iş insanları neden hep revaçta tutulur.
İhale bedeliniz yok ise neden acarsınız ve vadandaşı mağdur edersiniz.
Orta ölçekli iş insanları kendi iflaslarının yanında şehir esnafını da batağa sürüklemektedir.
Yazık değil midir bu işletmelere.
Çok duymuşuzdur, kasıt 70’li yıllara atıfta bulunmak. Yani başlanıp da bitirilmeyen projeleri anlatmak için yüksek perdeden naralar atılırdı. Günümüzde 70’li yıllara Rahmet okutur çok daha gerisinde başlayan ve bitirilmeyen yatırım sözlerine.
İşleri güçleri reklam ve rant.
