Her defasında
Paslı bıçaklarla sırtımdan vuruldum
İhanetlerden yoruldum Lamia
Dost eliydi yaralayan
Derdi içe kanayan
İtiraf edemediğim
Şeytanın çapraz sorgularında
Zaman küllendiriyordu acıları
Yalnızlığım vicdana yaslandığında
Nefeslenen kor gözlerin oluyordu Lamia
İntikam şehvetine dönüyordu sevişmelerimiz
İkimiz bir dünya oluyor
Ve her sabah yeniden hayata akıyorduk
Ölüm ihanetlerden küf kokar Lamia
Çürütür ömrü
Ama en güzel çiçekler de
Çürümüş topraktan doğar
Perdelerini açtığında güneşe
Pencerende bahar desenleri
Fesleğenler, çiğdemler, tomurcuklanan güller
Teninde toprak kokusuna uyanan tohum
Çatlıyordu ortasından
Sevişmelerimizin bereketi
Yeni bir dünya kuruyordu
Aniden yağmur başlıyordu Lamia
Yalnızlığım vicdana yaslandığında
Nefeslenen kor gözlerin oluyordu Lamia
Cennet bu yüzden yeşildi
