“Kelimeler Albayım, bazı anlamlara gelmiyor” demişti Oğuz ATAY.
Tam oradayım işte.
O kadar çok cümle duydum, o kadar çok şey gördüm ki son zamanlarda.
6 Şubattan beri. Ne yazsam eksik kalıyor, öyle hissediyorum.
Üzüntü, öfke, çaresizlik, umutsuzluk ve umut.
Her şey birbirine girdi. Bütün duygular, bütün hisler…
Yaraları sarmaya başlarken yenileri eklendi.
Ben ömrümde böyle çıkmaza düşmedim.
Ben ömrümde böyle umursamazlık görmedim.
İnsanları düşünüyorum, acı içinde.
O acıyla harmanlanırken avaz avaz azar işittiklerini duyuyorum.
“Dağılın, gidin buradan.”
Paramparçayım, paramparçayız.
Lütfen diyorum, lütfen bitsin.
Cümlem bitmeden başka bir görüntü geliyor önüme.
Kilometrelerce uzaktan duyuyorum çığlıkları.
Yakınlarımdan “biraz uzaklaş” nasihatleri alıyorum.
“İzleme artık, kapat sosyal medyanı”
Haklılar ama yapamıyorum.
Ben kapatınca bitmiyor, biliyorum.
Ben de haklıyım, olmuyor.
Boğuluyorum, bitsin istiyorum.
Hikayeleri, anıları, insanları düşünüyorum, hayvanları düşünüyorum, sürekli.
Enkazların altından hala canlı kedi ve köpek kurtarıyorlar.
Çökmüş ahırlardan inekleri, eşekleri kurtarıyorlar.
Yirmi günden fazla zaman geçti. Hala canlı kalmayı başarabiliyor bazı canlar.
Hala kurtarılmayı bekliyorlar yıkılmayan evlerde, molozların altında.
Kurtarılmayı bekleyen tüm canlar kurtarılsın istiyorum.
STK’lar gerçekten canla başla çalışıyorlar, çok takdir ediyorum hepsini.
Artık insanlar üşümesin, aç kalmasın.
Çocuklar üzülmesin, görmesin daha fazla acı.
Paramparçayım,
Ama kelimeler,
Bazı anlamlara gelmiyor.
Bu kadar yoğun yaşadığımız duyguların arasında geçen hafta yıkılmak üzereyken yıkımı durdurulan Galeria’nın içinden 13 canı kurtarmaya çalışan gönüllülerden bahsetmek istiyorum önümüzdeki hafta.
Nilay ve Osman’ın özelinde canını ortaya koyan kurtarma gönüllülerinin çabalarından bahsetmek istiyorum.
Ve yaşadığı cehennemin ortasında çadırının önünü çiçekle süsleyen, umuda sarılan, yeniden doğmaya çalışan insanlardan bahsetmek istiyorum.
Umut hep var. Karanlığın içinde kaldık, göremedik, görmeye çalıştık, yapamadık belki ama…
Umut hep var.
