Bazen insan umudundan yara alır.
Yorgun düşer, kırılır.
Devam etmeye, mücadele etmeye,
anlatmaya, konuşmaya, ifade etmeye gücü kalmaz.
Böyle zamanlarda birkaç seçenek vardır.
Kimi kırıklarını aldırmak için terapiye gider,
kimi daha çok bağırır, kimi tası tarağı toplar, kimi öylece bekler.
Yanlış yol yoktur.
Yol ancak kendini nasıl iyileştirebildiğinle ilgili şekiller değiştirir,
o kadar.
Toparlanıp devam etmek de yolun sonudur.
Yeni yollar için.
2 haftadır biraz bunalım,
yorgunluk ve umutsuzluk üçgeninde harmanlanmıştım.
Yazmadığımı farkeden arkadaşlarımın telkinleriyle,
dinlenmenin dinamikliğiyle,
yeni yollar bulmanın heyecanıyla devam ediyorum kaldığım yerden.
Aranızda benim gibi umutsuz insanlar varsa unutmasın.
“Ben hiçbir zaman umudumu yitirmedim” diyen bir global liderin torunlarıyız.
Ayağa kalkalım.
Yanlışları düzeltmek için var gücümüzle yeniden mücadele edelim.
Daha gidecek çok yolumuz var…
Stephen Hawking’e selam olsun.
“Kara delikler sandığınız kadar güçlü değiller.”
