Kızım geldi dün yanıma ve dedi ki;

"Anne,

Ben böceklerden korkuyorum".

Sarıldım ve dedim ki ona;

'Bak anneciğim,

Bu hayatta var olan her canlının bir varoluş sebebi var ve her canlı hayat döngüsünde mutlaka bir işe yarar...'

....

".... Bana bunlar yapılırken annem seyrediyor..."

Gazeteleri okuduğumda,

Gözlerimle buluşan,

Yüreğime bıçak gibi saplanan,

İçimi oluk oluk kanatan her satırda,

Kendimi de kızımı da kandırdığımı anladım bir kez daha.

"Anne" diyemediğim o kadının,

"Adam" diyemediğim o varlığın,

"İnsan" diyemediğim sözde adalet sağlayıcılarının nasıl bir varoluş sebebi ve nasıl bir katkıları olabilir ki bu hayata!!!

Ne demeli şimdi çocuklara!!!

'Korkacaksan eğer,

İnsandan kork evladım' mı!!!

'Korkacaksan eğer,

Vicdanı yüreğini terk etmiş olan insanoğlundan kork' mu!!!

....

Nasıl başlamalı söze,

Ne demeli,

Neler yazmalı,

Nasıl anlatmalı artık gerçekten bilemiyorum.

Yıllardır yazılıp çiziliyor,

İnsanlar avaz avaz bağırıyor,

Öfkeler içe sığmıyor taşıyor,

Çığlıklar büyüyor,

Yükseliyor dört bir yandan ama değişmiyor bir türlü varılan nokta.

Utanıyor insan sonra insan olmaktan.

Utanıyor insan,

Bunca caniyle ve oturduğu koltuğun anlamından bihaber,

Canileri hangi aklın fikrin eliyle salıverdiği belli olmayan,

Sözde adalet temsilcileri ile aynı havayı soluyor olmaktan.

Utanıyor insan insanlığından.

....

Her çocuk istismarı,

Her kadına şiddet haberleri sonrası,

Feryatlar yükseliyor bu memlekette;

Bir umut,

Bu sefer adaletin güvenli kolları sarıp sarmalar da,

Bu son olur belki diye.

Ne mi oluyor sonrasında!!!

Adaletin kolları mağduru bırakıp,

Koşup suçluyu sarmalıyor yine her defasında.

Yok,

Yok,

Yok!..

Çünkü bu memlekette,

Adaletin vicdanını da çaldılar sonunda.

Adaletin kör edilen gözü,

Sağır edilen kulakları,

Paslanmış kalbi,

Susturulan vicdanı,

Gelmiş geçmiş tüm olaylar sonrasında yanan tüm yüreklerin ahıyla,

Gün gelecek dolanacak ama o adaleti bizlerden çalanların ayaklarına.

Ve işte biz,

O günü bekliyoruz sabrımız taşmış,

Öfkelerimiz boyumuzu çoktan aşmış bir durumda.

....

'İnsanlığımızdan gurur duyduğumuz günlere geri dönebilmek dileğiyle...'