Aldım çayımı elime,
Düşündüm bir şöyle:
Nasıl bir kâbusun içinde bu millet!!!
Gerçekten algılaması,
Olanlara inanması,
Olanlar üzerine gelen bazı yaklaşımları,
Tutumları anlaması çok güç gerçekten de.
Yangının orta yerinde provokasyonlar,
Yangının ortasında işi zorlaştıranlar,
Fırsatçılar bile gördük böylesi günlerde.
Nedir bu böyle!!!
İçimiz ayrı ateşte dışımız ayrı.
Yani,
Keyif de vermiyor çay bir yerden sonra onca olanın üzerine!!!
....
Lütfen artık,
Lütfen...
Şu canla başla uğraş veren insanlara destek olunsun,
Köstek değil.
Yahu bi tane toprağımız var bir.
Yahu tek vatanımız var tek.
Yahu aynı bayrak uğruna birlikte canlar verdik,
Aynı bayrağın altında nefes aldık yıllarca birlikte.
İhanet ettiğiniz şu topraklar var ya,
O topraklar besledi sizi yıllarca,
Dünden bugüne.
Sürdürmeyin bari artık ihaneti bu saatten sonra.
Elim ayrı titriyor,
Ayağım ayrı.
Şu bedenlerde,
Şu yüreklerde günlerdir hal kalmadı.
....
Yangın anından bugünlere,
Yetersizlikler içerisinde geldiğimiz aşikâr.
Zaten bu değil mi en çok da canımızı acıtan.
Yangını garipsemiyor ki zaten insan.
Garip olan,
Öncesi ve sonrasındaki durumlar.
O kadar rahat davranıldı ki başında,
O kadar kulak kapatıldı ki tüm çağrılara,
Yalvar yakar sesini duyurmaya çalışan insanlara.
Daha en başından ne var ne yok seremedik ortaya.
Her şeyimizle,
Tüm gücümüzle giremedik yanan alanlara.
O yüzden kahroluyoruz ya işte;
Göz göre göre yandı doğa diye.
Bu da yetmezmiş gibi,
Şimdi başka türlü taşlar koyuluyor doğruyu anlatmaya çalışanların,
Canla başla yangınla savaş verenlerin önüne.
Lütfen!
Çirkinliklerinizi çekin artık bir,
Yangın yerlerinde canını ortaya koymuş yavrularımızın,
Analarımızın,
Babalarımızın,
Küçüklerimizin,
Büyüklerimizin üzerlerinden.
Yandı bu vatan yeterince zaten.
Bari,
Yüreklerimizi yakmayın daha fazla acımasız hallerinizle.
....
Diğer bir acı da,
Sorumluluğu sürekli ona buna,
Oraya buraya atma eğilimini görmek etrafta.
"Orası senin sorumluluğunda,
Burası benim..." gibi bir durum söz konusu olabilir mi böylesi bir yangında!!!
Kimse etmemeli bu türden lafları birbirine vatan söz konusu olunca.
Yangının,
Selin,
Depremin,
Felaketlerin,
Acının o yeri bu yeri,
Ayrışması olmaz böyle durumlarda.
Her karış toprak BİZİM,
Telef olan hayvanlar BİZİM,
Sönen ocaklar,
Yiten tarım,
Giden canlar BİZİM,
BİZİM,
BİZİM.
....
Aynı felaket karşısında,
Yaşanan farklı farklı dünyalar var sanki ortamda.
Ne gariptir ki;
Bu felaketi herkesin algılama biçimi başka başka!!!
Bir tarafta,
"Yeşil ormanım yanıyor.
Yavrularımdı o ağaçlar benim.
Keşke ben de ölseydim" diye diye ağlayan koca yürekli amcamızla,
Yangının ortasında,
Kendisine,
"Gel teyze lütfen" diyene,
"Ben gelemem,
İneğim var.
Sonuna kadar koruyacağım onları..." diyen yürekli ablamız,
Diğer tarafta,
"Şöyle yandı,
Böyle yandı!..
Ya yangın olup da ormanda,
Canlı yanmaz mı!!!" diyerek,
Tedbirini,
Yiten hayvanların defnini yaparak,
Tüm hayvan sahiplerinin de kayıplarının ödemesinin gerçekleştirileceğini söyleyen (büyükbaşsa büyükbaş, koyun koyun, beyaz etse beyaz...),
Kül olmuş ocakların daha iyisinin cüzi bir bedelle yapılacağını vurgulayarak,
İç yangınlarımıza benzin döken başka başka yaklaşımlar var.
Hayvanların canına et gözüyle bakmak!!!
"Parası neyse veririz" diye düşünmek!!!
Gideni,
Yiteni sadece ev olarak görmek!..
Maneviyattan bu denli uzaklaşmış olamayız!
Her şeyin değerinin parayla ölçülmesi,
Ne kadar,
Ne büyük bir acı.
Allah'ım lütfen sen koru aklımızı.
....
"EKOSİSTEM" diyoruz,
"EKOSİSTEM".
Bir karıncanın bile,
Bu hayata kattığı çok şey var,
Bu hayatta hiçbir işe yaramayan bir insana göre.
Evler diyoruz,
Ocaklar diyoruz,
Hayaller,
Umutlar,
Anılar,
Emekler diyoruz.
Lütfen anlamaya çalışın artık biraz.
LÜTFEN!
Bu yaklaşımlarla daha da çok boğuluyoruz ülkece resmen.
Anlıyoruz ki her defasında,
Ne kadar bağırsak,
Çağırsak,
Feryat etsek de,
Sesimizi ulaştıramadığımız vicdanlar var hâlâ.
Ne deyim ki ben bunca şey üzerine daha!!!
....
'Sesimizin değmediği vicdanlara, yarınlarımız için milletçe seslenebilmek dileğiyle...'
