Çocuklar gelip,
"Neden Rusya Ukrayna ile savaşıyor şimdi anne!!!
İnsanlara yazık değil mi???" diye sordular geçtiğimiz günlerde.
Bu sorunun cevabını vermek o kadar da kolay değildi çocuklara.
Yutkundum önce.
'Savaş,
Dini,
Millî,
Siyasi ya da ekonomik birtakım amaçlara ulaşmak adına,
Silahlı gerçekleştirilen bir eylemdir ve sebebi ne olursa olsun kötü bir şeydir.
Dediğiniz gibi de yazık,
Hem de çok çok yazık elbette onca insana' deyip,
Onların anlayacağı dilde şöyle devam ettim;
'Şöyle düşünelim;
'Hani bazı insanlar vardır ya hayatta,
Ellerindeki ile yetinemeyip,
Daha fazlasını,
Daha daha fazlasını,
Daha da fazlasını isterler hep.
Ve işte,
O daha da fazlası için de,
Her yolu kendilerine mubah görürler ve o yollarda feda edemeyecekleri şey yoktur.
Savaşlar da biraz öyle.
Ülkeler, ellerindekiler ile yetinemeyip,
Daha da büyümek,
Güçlenmek,
Hakimiyetlerini daha da arttırmak için,
Onca insanın hayatını alt üst etmeyi göze alarak savaşırlar maalesef'.
....
Aradan birkaç gün geçmişti.
Ata' ya bir şey yapması için bir ricada bulunmuştum.
Ata da yapmıştı rica ettiğim şeyi.
Sonra, çok hoşuma gittiği için,
'Ata,
Lütfen, tekrar yapar mısın aynı şeyi?' diye sorduğumda,
O tertemiz çocuk haliyle dikti gözlerini bana,
"Ama anne...
Sen de Rusya gibisin;
Yaptım ya zaten bir kere dediğini,
Lütfen elindekilerle yetin biraz" dedi ve noktayı koydu bana.
Ata'nın kurduğu o cümleden sonra,
O anda içime kaçmıştım gerçekten de.
Haklıydı çocuk;
O üzerine düşeni yapmıştı sonuçta,
Neden daha fazlasını istemiştim ki!!!
....
Bu hafta yazma konusunda da,
O gün olduğu gibi içime kaçasım var bir parça.
Elim varmadı bir türlü satırlara.
Bir yerlerde,
Bombalar patlıyorken insanların üzerinde,
Ölümle yaşam arasındaki o ince çizgide gidip geliyorken canlar,
Çocuklar,
Her türlü korkuyu ve endişeyi küçücük bedenlerinin her bir hücresinde derin derin hissediyor,
Bugün parklara, bahçelere koşmak yerine,
Hayatta kalabilmek için sığınaklara koşuyorlarken,
Anneler,
Yavruları için kahrolup nefes alamıyorlarken,
Babalar,
Gözü yaşlı eş ve evlatlarını geride bırakıp savaşmaya gidiyorlarken,
Onca insan oluk oluk göz yaşı döküyorken,
Biz burada ne desek yetersiz,
Ne söylesek yaşanan acının ağırlığını anlatamaz gibi geliyor sanki.
Dünya kesinlikle böyle bir yer değil,
Bu yeri insanoğlu inşa etti,
Etmeye de devam ediyor hâlâ sonuçta ve bazen insan,
İnsan olmaktan utanır oluyor bazı durumlar karşısında.
O gün içime kaçtığım gibi,
Bu hafta burada da içime kaçasım var biraz müsaadenizle.
Çünkü içimdeki duyguları anlatacak cümlelerim,
Tatsızlığımda kaybolmuş gibi çokça.
....
Sebebi ne olursa olsun,
Savaş çok çirkin bir şey;
Kan var sonunda,
Masum onca insanın ölümü var,
Kapanması çok güç yaralar var,
Korku var,
Her anlamda kayıplar var...
"Savaş" deyince,
Tüm kelimelerim donuyor bu yüzden de benim.
Anlayışınız için çok teşekkür ederim.
....
'Kansız, kinsiz, kayıpsız, ölümsüz, savaşsız günlerde buluşmak dileğiyle...'
