Sabahları sise uyanırdık bu şehre kördük
Göz gözü görmezdi birer hayalet gibiydi insanlar
Fena kalabalık olurdu sokaklar ve fena çamur
En çok ayaklarımız üşürdü ve kıpkırmızı burnumuz
Kömür kokardı zaman, ekmeğe akardı umutlar beyaz
Kıyısından köşesinden hayata yürürdük biraz
Kara bir önlük, şeker çuvalından bir çanta
Ya kalemimiz olmazdı ya da yeni defterimiz
Lastik pabuçlarımızın çamuru başa bela
Sabahları sise uyanırdık bu şehre kördük
En çok baretli, elleri sefer taslı işçiler ve minibüsler
Akardı devasa gölgeler gibi masumca bakardık
Ufacıktık, çocuktuk işte pır pırlanırdı kuş yüreklerimiz
Ya fabrika bacaları kaybolursa, ocak kapanırsa
Bize lastik bir top alamazdı ki babamız
Pazardan gelmezdi akide şekerlerimiz
Ödevleri unutursak azarlardı öğretmenimiz
Elektrik parasının fazla gelmesin diye söndüğünü
Ve sis aralanınca, güneş yüzünü gösterince
En çok teneffüsü özlediğimizi bilmezdi
Yakan top, istop hayalimizde hep bir top
Yuvarlanırdı içimizden her geçen gün büyümeye
Patlaktı, içi saman doluydu ama bizimdi
Sabahları sise uyanırdık bu şehre kördük
Hayatı minareler ve fabrika bacalarının arasından gördük
Bu yüzden gökyüzü mavisidir gözlerimiz
