Günlerdir depremde kaybettiğimiz canların arkasından yas tutuyoruz.
Her ölen insanın bir hayatı vardı depremden önce.
Çalıştıkları işleri, sevdikleri insanlar vardı.
Kedileri, köpekleri, kuşları.
Sahiplendikleri evlatları vardı. Can dostları.
Enkazdan çıkan insanların da hayatları vardı depremden önce.
Hayatta kalmaya devam etmeye, yaralarını sarmaya çalışıyorlar çadırların içinde.
Diyarbakır’da Galeria sitesinde günlerdir hayvanlar aç ve susuz kaldı.
Ölmediler, ne deprem öldürdü onları ne açlık.
Kepçeyle dozerle kaldılar enkazın altında.
Depremde yara alan insanların yarasına bir yenisi daha eklendi.
Günlerce bağırdı insanlar.
İzin verin alalım
Vermediler.
Yapmayın, yıkmayın onlar da can.
Yıktılar.
Kaç kere öldük yaşarken ben sayısını unuttum.
Kaç kere öldürülmesine seyirci kaldık hayvanların ben sayısını unuttum.
Ne istedik, ne istiyoruz hayvanlardan bilmiyorum.
Anlamıyorum.
Ve asla da anlayamayacağım...
