Ne çok şey değişiyor hayata dair
Bu sokak artık benim sokağım değil mesela
Ayakkabılarıma yapışan çamuru bile yok
Ne açık pencerelerinden savrulan perdeler
Ne cam önüne sıralanan çiçekler kalmış
Gönül kapıları birer birer kapanmış
Çocukları eksilmiş en fazla, heyecanları, arzuları
Kaldırıma teri ve coşkusu damlayan oyunları
Hayallerinden çıkardıkları derme çatma oyuncakları
Kapı önlerinde paylaşılan komşulukları
Birde ağaçları eksilmiş; ıhlamurları, akasyaları
Arka bahçelerinde bereketlenen ayvaları
Yanaklarımı okşayan komşu annelerim
Yorulduğumda sırtında taşıyan ablalarım
Sokağı namusu gibi koruyan abilerim nerelerde
Taşıdığım mektupların mahrem sevdaları
Bütün kapıları sokağa açılan
Özgürlüğümüzü kapatmış beton parkeler
Değişen çağ mı, yoksa biz miyiz?
Hayal dünyasına kurulan dev miyiz?
Vicdan aynalarında kimseler yok
Arka bahçe fırınları yakılırdı sokakta
Sırayla atılırdı ekmekler Allah'ım o nasıl koku
İçimiz bayılırdı o telaşın başında
Sıcak küllemeler dağıtılırdı sırayla
Orada doyardı bütün sokak
Bereketi komşuluktu, unutuldu
Ne çok şey değişiyor hayata dair
Kullanıyoruz, öldürüyoruz ve gömüyoruz
Bütün izlerini siliyoruz geçmişin
En çok da bizi biz yapan hatıraların izlerini
Bu çağın inkarı seçen zavallı kullarıyız
Beton kuleler çağının zavallılarıyız
Duvar halıları yok, dantel işlemeli örtüler
Pilli radyo, gramafon ve özenle saklanan plaklar
Safiye Ayla'dan şarkılar, Muzaffer Sarısözen'den türküler
Bir sofraya aşkla diz çöken iştahımız yok
Masalların büyüsüne kapanan gözlerimiz
Aşkla hayata sarılan yüreğimiz
Ne çok şey değişiyor hayata dair
Bizim sandığımız hiç bir şey bize ait değil
Artık biz değiliz
