79 senedir yokluğuna alışamamış,
79 senedir yokluğunu varmışsın gibi yaşamış koca bir millet,
Yine bugün sana saygı duruşunda.
Merhaba Atam,
Aklımın ermeye başladığı ilk günden bugüne,
Tıpkı şuanda olduğu gibi,
Hücrelerime,
İliklerime kadar sevdim seni.
Ne garip değil mi?
İnsanın hiç karşılaşmadığı,
Öğretilenlerle,
Kitaplarla,
Tarihle tanıdığı birisini bu denli sevmesi,
Yokluğunda dahi saygıyı sonsuz bilmesi,
Her daim dualarında,
Ona gönülden yer vermesi ne garip!
Ah be Atam,
Tüm organlarım,
Vücudumda her bir nokta,
Ayrı ayrı hissiyatlarda biliyor musun?
Gözlerim,
Yakında-uzakta hep seni aramakta.
Nedendir bilmem!
Her daim nemli,
Her daim dokunsan ağlamakta.
Burnumsa,
Her geçen gün kötü kötü kokulara maruz kalırken,
Korkmakta.
Kulaklarım mı?
Onlar duydukları karşısında,
Cayır cayır yanmakta.
Diliminse tüyü bitmiş konuş konuş anlatmakla.
Ama yılmaz o;
Meraklanma sen sakın.
Tüysüz de kalsa,
Dillendirir sonuna kadar,
Şaşmadığı doğruları.
Atam,
Canım Atam...
Yutkunamıyorum epeydir;
Sürekli yutamayacağım şeyler olmakta.
Midem de fena bu ara.
Stresten olsa gerek;
Sürekli kaynamakta.
Kalını,
İncesi bağırsaklarımın ne yapmak istediği zaten ortada.
Ah benim böbreklerim ahh!..
Artık o denli dolu ki atıklarla,
Eee hali ile o da yoruldu tabi.
Kolay değil,
Her daim son sürat çalışmakta.
Atam,
Benim biricik Atam...
Kalbimi sormuyosun hiç!
O,
Dün olduğu,
Yarınlar da olacağı gibi,
Bugün de sana sınırsız saygı yüklü,
Sana deli bir sevda ile atmakta.
...
Seni sonsuz minnetle anıyoruz Atam.
Sen rahat uyu;
Türk Ulusu,
Aldığı her nefeste seni yaşamakta ve yaşatmakta.
