Nazile AKARSU-Sinem MUTAY
ÇOCUKLUĞUNDA YANAN EVİNE GELEN İTFAİYE ERLERİ ONU ETKİLEDİ
2015 yılından bu yana Sakarya Büyükşehir Belediye İtfaiyesi’nde görev yapan Muhammet Kılıç, itfaiye eri olmasının nedeninin çocukluğunda yaşadığı trajik bir olaydan kaynaklandığını anlatarak, “1999 yılında depremden sonra evimizde yangın çıktı. Orada alevleri gördük hissettik bu korkunun arasında gelen itfaiye erlerini görünce çok etkilendim. Küçükken, büyüdüğünde ne olacaksın diye sorulduğunda itfaiyeci olmak istiyorum demeye başladım. Bugün de burada 11 yıldır görev yapıyorum” diye anlattı.
“DEPREMLER BİZİ PSİKOLOJİK OLARAK ÇOK ETKİLİYOR”
İtfaiyede görev yapan herkesin sıkça eğitimler aldığını söyleyen Kılıç, eğitimler sırasında alınan yeni ekipmanları kullanmanın öğretildiğini bunun yanında hem trafikte hem de olay anında daha iyi olabilmek için sürekli çalışmalar yapıldığını aktardı. Ancak bazı durumların itfaiyenin görev yapmasını zorlaştığını belirten Kılıç, “Yollarda çok fazla park sorunu ile karşılaşıyoruz. Yanlış yere park edilmesi, dar sokaklarda yapılan yanlış parklar insanlara ulaşmamızı geciktiriyor. Bilinçsiz olarak yakılan anızlardan kaynaklı olan yangınlar, mangal ateşinden çıkan yangınların müdahalesi uzun sürüyor bunlar da bizi zorluyor. Bizi en çok zorlayan ise bizde insanız ve bu olaylardan etkileniyoruz. Yangında kalmış bir kişiyi alevler arasında görmek, depremlerde çalışmak bizi psikolojik olarak etkiliyor. Depremde herkes kurtarılmayı bekliyor her yerde farklı bir hikaye var. Kurtarabildiğimiz oluyor maalesef kurtaramadığımız oluyor, ister istemez etkileniyoruz” dedi.
“KAZADA KURDARDIĞIMIZ KİŞİNİN OĞLU İTFAİYEYE STAJA GELDİ”
Yaklaşık 23 yıldır Sakarya İtfaiyesinde görev yapan Merkez Grup Amiri Bilal Baran, mesleğine olan sevgisini, bir daha dünyaya gelsem yine itfaiyeci olurum sözleriyle ifade etti. 23 yıllık meslek hayatında unutamadığı çok olayla karşılaştığını ifade eden Bilal Baran, kendisini en fazla etkileyen olayı şöyle anlattı:
“Adapazarı Karaman Mahallesi’nde bir trafik kazasında araca sıkışan bir adam vardı. Araçtan çıkarmak için çok uğraştık. Kurtardıktan sonra dahi yaşayacağına dair umudumuz kalmamıştı. Kendisini araçtan çıkardık ben kenarda oturdum, malzememizi toplayıp geri dönmemiz lazım. Ancak ben kurtarmaya çalışırken kendimi unutmuşum 10 dakika kendime gelmeye çalıştım. Daha sonra bizimle çalışmak üzere bir stajyer geldi. Bana o kazada kurtardığımız adamın babası olduğunu söyledi. Hemen çekinerek, baban hayatta mı diye sordum. Hayatta olduğunu ve bize çok dua ettiğini söyleyince çok mutlu oldum. Bizim geçim kaynağımız dua, kurtardığımız insanların bize teşekkür etmesi yetiyor”
