banner2

banner1

31.12.2020, 15:13

SON YAPRAK KALA!..

Evde,

İş yerlerinde,

Restoranlarda...

Günlük hayatın içerisinde,

Rulo havlu ve tuvalet kâğıdı kullanımındaki yaklaşımımız,

Aslında birçok konuyu öyle güzel açıklıyor,

Öyle de güzel özetliyor ki bakıldığında.

...

Rulo kâğıt, yerine ilk takıldığında,

Koca rulo ya,

Kullan kullan bitmeyecek gibi gelir bize;

Gereklilikte de,

Gereksizlikte de hiç düşünmeden aynı ölçüde,

Bolca,

Yaprak yaprak koparırız rulodan.

Bir şey ne kadar çoksa,

O kadar tükenmez gibi gelir biz insanlara.

Bir düşündüm de;

Bizler,

Bu memleketi de böyle böyle harcamadık mı zaten!

Tüm kaynakları tüketmedik mi bilinçsizce!

Sonu gelmez,

Harca harca bitmez sanmadık mı!

Gözümüz döndü ve bireysel variyetlerimiz üzerine variyetler katma hevesi,

Daha çok sahip olma hırsıyla memleketin neyi var neyi yoksa gözden çıkarmadık mı!

Böyle böyle,

Nefisleri körleyemedikçe işte bizler,

Gözleri de doyuramadık hiçbir şekilde.

...

Şimdi de,

Şöyle dışarıya bakıyorum da bir;

Aralık Ay' ının sonunda olmamıza rağmen,

Baharın ortasında gibiyiz günlerdir adeta.

Kar yağması bir kenara,

Ne acıdır ki toprak su yüzü görmedi doğru düzgün daha.

Neden!

Çünkü doğayı da aynı mantıkla kullanıp harcadık bizler.

O bize cömert davrandıkça, Biz o cömertlik karşısında, Saygımızı,

Sevgimizi ondan esirgedik.

Her şeye rağmen, Güzelliklerini bize sunup tüm güzelliklerini bizimle paylaşdıkça,

Hiç yılmaz diye düşünüp hiç de yüzümüz kızarmadan daha fazlasını istedik.

Doğa, tüm şartlarını zorlayıp daha çoğunu vermeye çabaladıkça,

Biz onun iyi niyetini sonuna dek suistimal ettik.

Biz,

Doğanın tüm iyiliğine ve bize olan merhametine karşı,

Dibinin de dibine kadar nankörlük ettik.

Ve çoğu insan farkında bile değil belki şu anda ama onun bu suskunluğu,

Onun bu sessizliği,

Onun eşsiz güneşinin tepemizde ışıl ışıl duruşu,

Çok da hayra alemet değil inanın esasında.

Umarım ki;

Sabredip sabredip de,

Bir süre sonra kusmaz tüm öfekesini biz insanların üzerine üzerine,

Bağıra çağıra.

...

'Ne zaman, sahip olduğumuz, sahip olduklarımız çokluktan yok olma evresine geçiyor, o son yaprak kalıyor dalda, işte o vakit,

biz insanoğolu da bilinçsizce tüketmeyi bir kenara bırakıyoruz.

Doğa, daha fazla tükenmeden, cömertliğini yitirmeden, bize olan sessiz haykırışlarını duyabilmek, sona gelmeden onun kıymetini bilip onu koruyabilmek dileğiyle...'

Yorumlar (0)